Meteoryt spadÅ‚ we wsi SoÅ‚tmany…
Sołtmany ma już oficjalną nazwę: Meteorite Bulletin.
Więcej informacji: tutaj.
23lip11
Spadek meteorytu Soltmany
25sty11
Meteoryty, meteory, meteoroidy
Metoryt to meteoroid przyciągnięty przez większe ciało niebieskie, który wylądował na jego powierzchni np. na Ziemi lub Księżycu
Meteoroid to przemieszczający się w przestrzeni międzyplanetarnej fragment planety, planetoidy czy fragment komety, ma on zwykle masę od 10-9 kg do 103 kg (choć najczęściej nie przekracza ona 10-6 kg). Najwięcej meteoroidów krąży między orbitami Marsa i Jowisza. Meteoroidy zderzają się między sobą i wypadają ze swych orbit, często tworząc nowy kurs kolizyjny z Ziemią lub innymi planetami. Zjawisko świetlne obserwowane na niebie to świecąca powłoka meteoroidu przeszywającego atmosferę ziemską. Ten ślad świetlny na niebie nazywamy meteorem.
Meteoroidy wchodzą w atmosferę ziemską ze średnią prędkością ok. 40km/s (w zależności czy doganiają Ziemię czy zderzają się z nią przypominając zderzenie czołowe dwóch samochodów wpadających na siebie). Na skutek oporu powietrza mniej więcej na wyskości 20-40km nad Ziemią hamują i pod wpływem wysokiej temperatury tworzą ślad świetlny. Większość meteoroidów zostaje wtedy unicestwionych wyparowywując w atmosferze, jednak niektóre docierają do powierzchni Ziemi. Te mniejsze spadają w postaci pojedynczych odłamków, natomiast te większe ze względu na masę i prędkość mogą eksplodować i spaść na Ziemię w postaci deszczu meteorytów. Powierzchnia takiego spadku to zazwyczaj kształt elipsy. W przypadku eksplozji większego bolidu w niższych warstwach atmosfery słychać gwizdy i charakterystyczny huk słyszany od kilku do nawet kilkudziesięciu km od miejsca eksplozji, inaczej sytuacja ta wygląda na Marsie czy Księżycu, ale o tym innym razem.
 Większe bolidy, które nie zdążyły dostatecznie wyhamować uderzają z impetem w powierzchnie większego ciała, które je przyciągneło tworzą charakterystyczne zagłębienie lub zniekształcenie powierzchni zwane kraterem uderzeniowym.
Większość meteorytów, które znalezione zostały na Ziemi, pochodzi ze wspomnianego wyżej pasa planetoid między Marsem a Jowiszem. Bardzo rzadko znaleźć można meteoryty, które pochodzą Marsa (np. Dho378 lub NWA1195) i naturalnego satelity Ziemi - Księżyca (np. Dho1442 lub NEA003). Pochodzenie pozostałych meteorytów do dziś nie zostało precyzyjnie określone.
No Comments
Posted in Dla poczÄ…tkujÄ…cych
Tagged bolid, krater uderzeniowy, Księżyc, Mars, meteor, meteoroid, meteoryt, Ziemia
Tagged bolid, krater uderzeniowy, Księżyc, Mars, meteor, meteoroid, meteoryt, Ziemia
Może bÄ™dzie trudno w to uwierzyć, ale jeszcze 250 lat temu kiedy astronomowie kierowali swoje niedoskonaÅ‚e teleskopy ku niebu, oprócz planet i przemieszczajÄ…cych siÄ™ wolno komet nie dostrzegali innych ciaÅ‚, których źródÅ‚em pochodzenia sÄ… meteoryty .PanowaÅ‚o wÅ›ród nich przekonanie, że przestrzeÅ„ miÄ™dzy planetarna jest pusta, a znajdowane dziwne okazy kamieni sÄ… ziemskiego pochodzenia. Åšlady charakterystycznych obtopieÅ„ czy skorupki obtopnieniowej na powierzchni meteorytu interpretowano jako wynik uderzenia pioruna albo jako efekt wybuchu wulkanu. CzÄ™sto spadajÄ…ce z nieba kamienie przypisywano huraganom i trÄ…bom powietrznym zdolnym przerzucać kamienie na ogromne odlegÅ‚oÅ›ci.Â
500 lat temu w kronikach odnotowano, że 16.11.1492r nieopodal francuskiej miejsowości Ensisheim chłopiec był świadkiem, jak wielki ciemny kamień uderzył z hukiem o ziemię, zagłębiając się w glebie na 1,5m. Pobliczni mieszkańcy po wydobyciu 127kg bryły, zaczęli odłupywać jej fragmenty jako talizmany,w przekonaniu, żebył  to znak od Boga. Sędzia z Ensisheim był jednak innego zdania i uznał kamień jako dzieło szatana. Spór o pochodzenie kamienia rostrzygnął dopiero cesarz Maksymilian uznając kamień jako dar od Boga i nakazał umieścić go w miejscowym kościele. W roku 1854 kamień przeniesiono do hotelu de Ville, gdzie znajduje się do dziś.
Dopiero 300 lat po spadku - w 1794 roku Friedrich Chladni oÅ›wiadczyÅ‚ i przedstawiÅ‚ swojÄ…Â teze na nieziemskie pochodzenie kosmicznych goÅ›ci z kosmosu. WydaÅ‚ on pierwszy katalog meteorytów. PierwszÄ… reakcjÄ… Å›rodowisk naukowych, byÅ‚o odrzucenie i wyÅ›mianie przedstawionej tezy. w 1802r podjÄ™to i przedstawiono  już pierwszÄ… próbÄ™ klasyfikacji meteorytów, ale dopiero 26 kwietnia 1803r. uznano meteoryty za ciaÅ‚a kosmiczne, byÅ‚o to zaraz po deszczu meteorów w L`Agil we Francji który byÅ‚ opisany przez Å›wiadków i uczonych. Ojcem meteorytyki uznano Friedricha Chladniego i na jego cześć nazwano nowo odkryty w meteorycie żelaznym mineraÅ‚ – chladniit. Tak z biegiem czasu, aż  do roku 1955 opisano i odkryto zaledwie 30 minerałów wystÄ™pujÄ…cych w meteorytach.
W 1957r. wystrzelono pierwszego satelitę, potem były pierwsze loty kosmiczne z udziałem człowieka i dopiero to naprawdę wzbudziło powszechne zainteresowanie ludzi zjawiskami zachodzącymi po za Ziemią. Rozpoczęły się badania, rozwinęły się takie dziedziny nauki jak astromineralogia czy kosmochemia. Dziś rozpoznano w meteorytach przeszło 300 minerałów w tym 50 to minerały nie znane w ziemskich skałach. Wraz z postępem i szybkim rozwojem techniki wzrosło gwałtownie zainteresowanie meteorytami.  Z biegiem lat dowiadujemy się coraz więcej,  pozostaje pytanie jak dużo jeszcze nie wiemy?
13gru10
Jak znaleźć meteoryt?
Jak Å‚atwo, bez wiÄ™kszego wysiÅ‚ku, bez buszowania po zaroÅ›lach, bez przedzierania siÄ™ przez podmokÅ‚e tereny oraz wbijania Å‚opaty w twardy grunt znaleźć meteoryt? Otóż odpowiedź jest bardzo prosta – siedzÄ…c w zaciszu swojego mieszkania uruchamiamy komputer i szuakmy w Internecie, popijajÄ…c kawÄ™ ‘meteoryt‘. W Internecie znaledziemy sporo ofert, z pewnoÅ›ciÄ… pomoc kolegi Google przyda siÄ™, lecz chciaÅ‚bym w tym miejscu polecić jedno miejsce – sklepik:
meteoryty.sklepna5.pl
19lis10
Kawa mrożona a lá Meteor
Są rzeczy,  które każdy Meteorytoman, a właściwie smakosz Meteorytoman i dekustator wykwintnych trunków mieć w domu powinien. Są już wina marki meteor, były ciasteczka, był i szampan.
Jednak podczas przeglÄ…dania zawartoÅ›ci internetu pod kÄ…tem zapytania o sÅ‚owo „meteor” znalazÅ‚em coÅ› jeszcze – bardzo ciekawy przepis na mocnÄ…  kawÄ™ mrożonÄ… a lá Meteor. Sprawa, może nie na czasie, bo na zewnÄ…trz aktualnie zimno. Co prawda jeszcze nie Syberia, ale może ktoÅ› skorzysta. W koÅ„cu to kawa meteor . Oto przepis i skÅ‚adniki:
– 2 łyżeczki kawy rozpuszczalnej,
– 2 łyżeczki cukru,
- 3-4 łyżeczki cappuccino,
– kilka kostek lodu ( taki powiew tunguskiego w Twoim kubku),
– bita śmietana w sprayu,
– odrobina wrzątku,
– dobrze schłodzona przegotowana woda (tak by z wrzątkiem dała 250ml czyli pełny kubek lub szklankę).
Sprawa jest prosta. Kawę, cappuccino i cukier zalewamy 1/4 kubka wrzątkiem aby wszystko dobrze rozpuścić. Dolewamy zimnej wody i wstawiamy do lodówki. Idziemy na zewnątrz liczymy spadające gwiazdy, co by nam czas szybko zleciał. Po 15min przychodzimy,  dodajemy jeszcze kostki lodu i dekorujemy śmietaną w sprayu.
Koniec! Teraz organoleptyczna ocena smaku, wyglądu i zapachu. Niski stopień zwietrzenia,  Hmm…delicious!
Â
16lis10
Japońska sonda dostarczyła na Ziemię mikroskopijnej wielkości drobiny nieziemskiej materii
 Japońska sonda Hayabusa (po japońsku sokół), a właściwie jej kapsuła dostarczyła na Ziemię mikroskopijnej wielkości drobiny materii. Teraz naukowcy zabiorą się za ich badanie. Analiza tych okruchów ma przybliżyć naukowców do rozwiązania zagadki powstania i ewolucji Układu Słonecznego.
Okruchy pochodzą z asteroidy zwanej Itokawa o długości ok. 500metrów, kształtem przypominającej ziemniaka. Sonda Hayabusa po udanym starcie w 2003roku dopiero po 2 latach kosmicznej wędrówki dotarła na miejsce przeznaczenia. Po zrobieniu setek zdjęć i pobraniu próbek materii wróciła cało po 7 latach  na Ziemie. Przebyta droga w tą i z powrotem to 6 miliardów km, w tym czasie sonda raz straciła łączność z Ziemią na siedem tygodni.
Mimo, że koszt misji wyniósł  200mln dolarów, japońska Agencja Badań Kosmicznych JAXA jest w pełni usatysfakcjonowana . Jest to bardzo spektakularne wydarzenie, ponieważ pierwszy raz dostarczono na Ziemię materiał ciała niebieskiego innego niż Księżyc.
Dotychczas fragmenty asteroid docierały same na Ziemie w postaci pięknego zjawiska na niebie, teraz zostały dostarczone tu jej pyłki i okruchy przy pomocy konstruowanej przez człowieka maszyny. Będziemy czekali teraz na pierwsze wyniki analizy przywiezionych okruchów.
Po wielu próbach rozwiązania zagadki Tunguskiej w końcu udało się. Określono dokładne miejsce updaku framentu ciała kosmicznego oraz jego skład. W rezultacie odkryto, że na ziemię spadła kometa.
Najdziwniejszą rzeczą w zagadce Tunguskiej był brak krateru oraz promieniście powalone połacie lasu. Przypuszczano, że spowodował to meteoryt, który eksplodował nad powierzchnią ziemi lecz nie udało się znaleźć ani jednego fragmentu. Stworzono wiele teorii, np. że był to efekt tajnych eksperymentów Nikola Tesli z prądem elektrycznym.
W 2007 roku grupa wÅ‚oskich naukowców okreÅ›liÅ‚a lokalizacje części z możliwych kraterów – bagna Bublik, Suslov and Cranberry, brzegi jeziora Cheko. W 2010 roku teren ten przeÅ›wietlono radarem do penetracji gruntu zdolnym ‘zaglÄ…dnąć’ 100 metrów  pod powierzchniÄ™. W rezultacie potwierdzono, że Suslov jest kraterem, który powstaÅ‚ w wyniku uderzenia kilku obiektów. Co ciekawe gÅ‚Ä™boko pod kraterem wykryto fragmenty ciaÅ‚a – winowajcy caÅ‚ego zdarzenia – zbudowanego z lodu, który najprawdopodobniej jest jÄ…drem komety przelatujÄ…cej nieopodal naszej planety. Lód ten skÅ‚ada siÄ™ głównie z wody oraz metanu.
W powalonych drzewach Tunguskich odnaleziono również ślady pozaziemskiej materii przypominającej pył kosmiczny, który występuje również w jądrach komet. Stwierdzono więc, że winowajcą jest kometa, która zderzyła się z naszą planetą.
Rozwiązanie zagadki Tunguskiej zajęło ponad 100 lat ale lepiej późno niż wcale.
Dwóch naukowców uważe, że wyprawę na Marsa możnaby przyspieszyć naśladując osadników, którzy wybrali się do Ameryki Północnej bez możliwości powrotu.
Więcej na ten temat można przeczytać tutaj: http://enews.earthlink.net/article/top?guid=20101115/95c02991-3fba-4d8b-ab92-aa5eb3a8c31e
12 Listopada 2010, czyli w dniu założenia tego bloga, z terenów południowej Serbii, północnej Macedoni i południowo-wschodniego Kosowa widziano sporej wielkości bolid.  Tuż przed 20.00 w okolicy Grdelica (południowa Serbia) słyszano głośny grzmot. W pobliskiej wsi Susevlje Predajana upadła część meteorytu. Naoczni świadkowie mówią, że nadleciał z kierunku mostu Sarajewo. Odnotowano również niewielkie częsienie ziemi o mocy 1,4 w skali Richtera. Agencja Tanjug z Vranje powiedziała, że jasną kulę widziano o 19.32 w kilku miastach. Świadkowie mówią o jasnym, czerwono-niebieskim obiekcie, który leciał z Vladicin Han w kierunku bazy wojsk USA w Bonstil (Kosowo). W Serbii wiele osób przestraszyło się ponieważ podobne poprzednie obserwajce w tym rejonie (1877, 1889, 1919 i 1947) były łączone z dużymi zmianami. Oszacowano, że obecny obiekt nie miał więcej niż metr średnicy. Istnieje możliwość iż były to kawałki rakiety.
13lis10
Główny podział meteorytów
W Å›wiecie meteorytów istniejÄ… dwa podziaÅ‚y na typy: stary podziaÅ‚ i nowy podziaÅ‚. Stary podziaÅ‚ (klasyczny) to meteoryty żelazne (Syderyty) zbudowane ze stali, kiedyÅ› uważano, że nie ma innych meteorytów niż żelazne, kamienne (Aerolity) i żelazno-kamMeteorytyderolity) np. Pallasyty. Bardzo Å‚atwMeteoryt przypożądkować dowolny Meteoryt/meteoryty.sklepna5.pl”title=”" >meteoryt do jednej z tych kategorii – wystarczy oglÄ…dnÄ…c go z zewnÄ…trz. Meteoryty żelazne pochodzÄ… z jÄ…der planet. Meteoryty kamienne z pÅ‚aszcza i skorupy. Meteoryty żelazno-kamienne to mieszanka tych dwMeteoryt³w – skaÅ‚y, które niczym rodzynki znajdujÄ… sie w stalowym cieÅ›cie.
Nowszy podział to: chondryty i achondryty, czyli podział ze względu na występowanie chondr. Chondry to kuliste struktury. Meteoryty posiadające chondry (chondryty, w której bardzo wyraźnie widać strukturę)Meteoryt działaniu wysokiej temperatury przeobrażają się (przetapiają) w achondryty o bardziej jednorodne strukturze.
Przedstawione powyżej to jedynie najważniejsze podziaÅ‚y – najwyższego rzÄ™du. Meteoryty dzielimy  nastÄ™pnie ze wzglÄ™du na różne inne cechy na coraz to mniejsze grupy, ale o tym innym razem.
